fl0blog

Vorige week vrijdag was ik te gast bij leefgroep 7 in Villa Zonnebloem (die nu eigenlijk ‘De Villa’ heet, ‘Villa Zonnebloem’ is nu de naam van de combinatie van de villa met het zonnehuis). Heel de namiddag hing de klas aan mijn lippen om alles te weten te komen over ‘de computer’, in het kader van hun project ‘techniek in huis’.

We begonnen met een praatje over de geschiedenis van het ‘rekenmachien’, de verschillende zichtbare onderdelen van een moderne computer enzoverder. De kinderen waren meteen enorm aandachtig en enthousiast; de vragen en antwoorden vlogen heen en weer.

Nu werd het hoog tijd voor een opdracht… Op een rooster op papier moesten de klasgenoten, in groepjes van twee, met een wagentje een zelfgekozen traject afleggen. Elke verplaatsing van de wagen werd genoteerd (naar voor, naar voor, naar links, …). Nadien gingen de notities naar een andere groep en ‘bestuurden’ zo op die manier een andere auto. Slechts 1 wagen bleek een straat te weinig te rijden; al de andere kwamen aan in het frituur of de school of in 1 van de andere eindpunten.

Daarna hadden we een meer interactief moment… Verdeeld in twee groepen stuurden de leerlingen een ‘geheime boodschap’ door de klas. Die was gecodeerd volgens een tabelletje zodat, afhankelijk van het gekozen getal, sommige kinderen hun hand moesten opsteken en anderen niet. De ‘ontvangende’ groep kopieerde dan het ’signaal’ en decodeerde via dezelfde tabel het ‘geheime getal’ dat werd doorgestuurd.

Door een gebrekkige voorbereiding was deze fase vrij chaotisch en verwarrend, maar op het eind leken de meeste deelnemers het principe wel begrepen te hebben.

Nadien nam iedereen plaats in de zithoek waar elke dag ook de praatronde plaatsheeft. Gewapend met een oude (maar nog werkende) PC en een schroevendraaier toonde ik de verschillende onderdelen. Als er vragen kwamen over draadjes en stekkertjes, kon ik met succes de link leggen naar de ’speciale codes’ die de kinderen elkaar even voordien nog zelf hadden doorgestuurd. Uiteindelijk waren alle belangrijke principes aan bod geweest; enkel de werking van ‘de chip’ zelf liet ik achterwege. Uit de vragen die opborrelden bleek dat een en ander toch vrij duidelijk was overgekomen.

Als afsluiter was er nog een demo van mijn werk als programmeur… De kinderen vonden het echt extreem interessant dat de programmeur via ‘een speciale taal’ de computer precies moet vertellen wat hij moet doen… Ik had voor hen een demo projectje opgezet dat overeenkwam met de papieren oefening die ze eerder hadden gedaan, met een ‘autootje’ dat kon bewegen in vier richtingen. De kinderen mochten beslissen hoe de auto moest rijden, en ik toonde dan hoe ik dat dan aanpakte via eenvoudige programmacode. Dit zag er ongeveer zo uit:

Verplaats(Richting.Vooruit); Verplaats(Richting.Rechts); Verplaats(Richting.Vooruit, 20);

Na enig gespeel met lussen en afstanden, zou de auto dan eindelijk een mooi parcours rijden… Tot het beeld gewoon bevroor! (Ik was vergeten op tijd het venster opnieuw te laten tekenen — de auto reed zo hard dat de computer geen tijd meer had om het ons te tonen). Natuurlijk was dit de perfecte gelegenheid om het te hebben over de fouten die in alle computerprogramma’s zitten.

Als de echte afsluiter toonde ik nog een verborgen feature van de ‘auto’… Met een druk op de knop veranderde de afbeelding in een foto-met-gekke-smoel van de kinderen zelf… Een geweldig hilarische slot van een leuke en leerrijke namiddag. Voor beide partijen!

Een dikke ‘dank u!’ en ‘proficiat’ voor Katrien en haar leefgroep 7!

Explore posts in the same categories: Nederlands, Onderwijs, Software

This entry was posted on Friday, June 9th, 2006 at 23:30 and is filed under Nederlands, Onderwijs, Software. You can subscribe via RSS 2.0 feed to this post's comments. You can comment below, or link to this permanent URL from your own site. Your comments will appear immediately, but I reserve the right to delete innapropriate comments.