fl0blog

Ons kamp is een weekje geleden afgelopen. Het weekend werd gespendeerd aan recuperatie (het leek wel alsof we een knaller van een jetlag hadden opgedaan), en sinds maandag ben ik al terug aan het werk.

Uiteindelijk was er toch nog genoeg volk… De logistieke ploeg was wel onderbemand: ze waren soms met vier, soms met drie, en één dag zelfs met hun tweetjes om een groep van in totaal 53 mensen te bedienen. En we hebben geen seconde moeten helpen!

Het was weeral — zoals het hoort — een heel intensieve week, alhoewel het voor mezelf toch al een stukje minder hectisch was dan vorig jaar, toen ik zonder een seconde ervaring aan de start verscheen. Deze keer was ook onze groep zelf (de Romeinen) een stukje rustiger, wat er voor zorgt dat je als monitor af en toe kunt uitblazen. Ik schijn trouwens een soort van natuurlijke ‘autoriteit’ te bezitten, op een kordate doch vriendelijke manier… Leuk om te horen.

Onze groepje, de oudste leeftijd (11- tot bijna-13-jarigen) was een goede mix van jongens en meisjes, en van Vlamingen en asielzoekers. Samen met mede-monitoren Simon en Elke hadden we de groep van negen jongelingen goed in de hand…

De benjamins van de monitorenploeg waren bijna-schoonbroer Dries en neef Seppe. Die laatste was tevens mijn tegenspeler in het dagelijks kamptoneel. Om begrijpelijke redenen speelde ik namelijk Obelix (ObeFlorix? FlObelix?), terwijl Seppe Asterix voor z’n rekening nam.

Uiteraard ontbrak het Asterix aan een drupje toverdrank, en moesten we op zoek naar de ontvoerde Panoramix, fantastisch geïmpersoneerd door Dries met een gammel lapje wattekes aan z’n kin. Toneel spelen is sowieso wel leuk, en helemaal als je al doende ook nog wat kunt improviseren. Er zijn trouwens nog enkele verontrustende foto’s genomen van mezelf in Obelix-broek, met rosse vlechten, maar die ga ik om tactische redenen achterhouden .

Ondertussen ken ik de bossen van Geel-Bel (waar ook het festivalterrein van Reggae Geel ligt) uit mijn duimpje: ik ben er vier keer op uit getrokken, en drie keer verloren gelopen. Mijn standaard tactiek dus .

En het weer? Dat was bijna perfect, behalve 1 dag, toen heel het terrein plots blank stond. Enkele monitoren hebben toen enkele stevige greppels gegraven, die achteraf nog heel nuttig bleken. Maar voor de rest bleef het overwegend droog, en de voorlaatste dag was het zelfs warm genoeg om waterspelletjes in te lassen.

Het afscheid van de ‘gasten’ was hard, zelfs na slechts zes dagen kamp. In het bijzonder voor de beide Albanezen, van wie we zelfs niet weten of ze nog in België zullen mogen blijven. Mochten wij beslissen, we zouden het wel weten…

Explore posts in the same categories: /var/, Nederlands

This entry was posted on Thursday, August 31st, 2006 at 21:13 and is filed under /var/, Nederlands. You can subscribe via RSS 2.0 feed to this post's comments. You can comment below, or link to this permanent URL from your own site. Your comments will appear immediately, but I reserve the right to delete innapropriate comments.