Momenteel verwerk ik mijn vierde keelontsteking in drie maanden tijd, met tussenin nog een weekje hoestbuien (”genre TBC” volgens een collega).

De dokter vermoedt ‘hyperreactiviteit’. Kort gezegd is dat een ander woord voor ‘heel snel ziek’ .
Blijkbaar een soort van allergische reacties van de slijmvliezen, zonder echt voor iets specifiek allergisch te zijn. En die ontstekingen – keelpijn, pijnlijke amandelen en een drukkend gevoel op de oren – zijn daar gewoon een neveneffectje van.

Het vreemde is dat ik me ’s ochtends meestal kiplekker voel, om dan geleidelijk aan de dag door te strompelen en ’s avonds als een slappe vod in de zetel te eindigen.

De pillen en sprays van de dokter slagen er goed in om de symptomen weg te werken, maar doorgaans begint de miserie een week nadien gewoon opnieuw. Best vermoeiend op den duur…

• Shoppemiekes
• Schrokolade
• Sportdopmanager

Maar wanneer een experiment in de keuken kan leiden tot twee woordspelingen — een specialiteit van het huis, als het ware — dan willen we u de details niet onthouden.

Dus ziehier: een experimenteel recept voor één-pans croque monsieur; officieel getiteld het hutsecroque expericept.

• Begin met een enorme hoeveelheid broodkorsten waar je vanaf wil. Bijvoorbeeld — zuiver hypothetisch geval uiteraard — overschotjes van een baby die enkel de zachte stukjes eet.
• Snij de korsten in stukjes van 3 à 4 centimeter.
• Een klontje boter in de pan (à la Meus uiteraard) en de korsten erbovenop.
• Een paar minuten laten bakken, af en toe roeren.
• Twee sneetjes kaas in vierkantjes snijden en mee de pan in.
• Indien gewenst, idem met een schelletje hesp.
• Nog even laten opwarmen zonder roeren.

Resultaat: een hutsecroque die naar croque monsieur smaakt (verrassing!) en een interessante textuur heeft, vooraal daar waar de korsten aan elkaar plakken dankzij de gesmolten kaas. En sneller klaar dan gewone croque.

• Roomijsventers die de twee bollen in de foute volgorde opscheppen
• Broodzakken die openscheuren als je ze aan het fietsstuur vasthoudt
• Douches die op koud springen als ge met uw gat tegen de kraan stoot
• Landen die onterecht veroordeelden koudweg executeren

Zie ook een eerdere aflevering

Het blokkeren is geen enkel probleem, maar de toegang toestaan voor specifieke users is heel wat anders.

Standaard zal Apache (met basic authentication) de gebruikers namelijk anoniem doorgeven aan SVN. Wanneer die dan ziet dat er authenticatie nodig is voor een bepaald pad, dan is de verbinding al open en is het te laat om nog te authentificeren.

De domme workaround is dan om anonieme access af te zetten op heel de repository, zodat iedereen geauthentificeerd binnenkomt. De betere oplossing (de ‘Satisfy Any’ truc) werkt helaas enkel met svnserve en niet via Apache om bovenstaande reden.

Voor degenen die nog niet zijn overgeschakeld op iets beters, that is.

Een auto wordt dan beschreven als een verschikkelijk ingewikkelde machine met honderden parameters die toch eenvoudig te bedienen is. Een sterk staaltje in vergelijking met de computer, die veel moeilijker te bedienenen is.

Deze vergelijking is compleet waardeloos, en wel om twee redenen.

Ten eerste is de usability van een auto ronduit slecht te noemen; een beginner kan er zonder hulp gewoonweg niks mee aanvangen. Je hebt bijvoorbeeld drie quasi identieke pedalen die toch heel verschillende effecten hebben.

Ten tweede is de interface van een auto relatief ’simpel’ enkel omdat de taak die je ermee uitvoert zeer eenvoudig is. Want wat wilt de gebruiker van de auto de machine eigenlijk laten doen? Dat zijn maar twee dingen: harder dan wel trager rijden en meer naar links of rechts draaien. Twee parameters dus; da’s alles.

Bij het werken met een computer is de boodschap die de gebruiker moet overbrengen aan de machine heel wat complexer; logisch dus dat dat wat moeilijker gaat.

Al is dat vaak nog altijd onnodig veel moeilijker dan dat het zou kunnen zijn.

Eind december werd Wouter Beke verkozen tot voorzitter van CD&V. Hij kwam ter gelegenheid met een korte reactie in het journaal.
Halverwege zijn uitleg haalde Beke even adem, net lang genoeg voor een gedachteflits bij de verwachtingsvolle kijker “… en nu nog snel het cliché over verantwoordelijkheid opnemen zeker?”. En jawel hoor, Wouter was maar wát blij dat hij nu pas helemaal voor honderd procent zijn dinges zou kunnen opnemen.

Proficiat Wouter, maar — zonder te twijfelen aan je goede bedoelingen — dit is qua uitdrukking echt een lege doos geworden — een uitgeholde en versleten lege doos bijna.

Vandaag meldt VMMa, na zeven jaar geld te hebben verdiend aan bedenkelijke belspelletjes, dat ze “hun verantwoordelijkheid opnemen” en ermee ophouden.
Niet omdat ze onethisch bezig waren of zo, oh nee hoor, het is gewoon wat lastig dat er een “maatschappelijke hetze gecreëerd is”. Ocharme.

Het ‘maatschappelijk draagvlak’ voor de belspelletjes, dat er eigenlijk nooit echt geweest is, zou nu opeens weggevallen zijn.

Wat zeggen de politici, die op zijn minst een beetje laks gebleven zijn in dezen? Die zijn nu oprecht blij dat de familiezender “zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid neemt”.

Had ik het niet gedacht!

Sinds die tijd hield ik een half oogje op de evolutie van digitale spiegelreflex cameras. Zou het de moeite waard zijn? De prijzen zijn gezakt, de beeldkwaliteit is super, tegenwoordig heb je goeie video-mogelijkheden… Het ideale moment om de overstap te wagen, zo lijkt het.

Maar ik ben niet gezwicht.

Je kiest een (goedkope) spiegelreflex voor zijn beeldkwaliteit en goeie prestaties bij weinig licht dankzij de (relatief enorme) beelsensors.

Maar de dag van vandaag is er nog een ander type camera dat vergelijkbare voordelen biedt: de spiegelloze compactcamera met verwisselbare lenzen.

• De sensoren zijn groter dan die van compactcamera’s, waardoor de prestatie bij weinig licht beter is en je kan spelen met scheptediepte.
• Toch blijven de sensoren nog wat kleiner dan in een spiegelreflex, waardoor de camera’s én lenzen kleiner zijn.
• Door de afwezigheid van een spiegel wordt de behuizing ook platter, maar…
• … dat betekent ook dat je geen zoeker hebt, op de meeste modellen kan je enkel kijken op het scherm.
• … wat eigenlijk ook al geldt voor de meeste ‘gewone’compactcamera’s.

Een nieuw soort camera dus, met voor- en nadelen ten opzichte van de spiegelreflex.

Ik heb uiteindelijk de sprong gewaagd en speel nu met een Panasonic Lumix GF-1 (met micro Four Thirds lens-system). De eerste ervaringen zijn meer dan OK, waarover later ongetwijfeld meer…

Wanneer je informatie publiceert op een medium, dan onderzoek je best op voorhand hoe dat medium werkt.

En je beslist beter niet achteraf dat het medium zich maar moet aanpassen.

Pagina’s op het internet worden gelinkt, en zo hoort het ook.

Maak a.u.b. een prioriteit van gebruiksvriendelijkheid, en trek daar conclusies uit (’vrij toegankelijke informatie’ bijvoorbeeld?).

Pretbederver hier is echter de TV zelf; met slechts 1 coax aansluiting ben je verplicht te kiezen kiezen tussen ofwel kabel ofwel antenne.

Digitaal ‘combinatiekijken’ lukt dus niet zonder extra abonnementskosten en een digibox/digicorder toestel (en bijhorende zapper) van Telenet. Zou je denken…

Het lijkt een goed bewaard geheim, maar Telenet verstuurt de digitale VRT zenders (één+, canvas+, één HD en Canvas HD) over de kabel in onversleuteld DVB-C formaat. Dus geen digibox of digicorder voor nodig op TV’s met een DVB-C decoder.

Bovendien zijn ook de onlangs ‘verdwenen’ analoge zenders beschikbaar als digitale ‘open kanalen’ (CNN, BBC World, CNBC, Arte, Actua, France 3, TV5, TVE).

Ik moest op ons Philips toestel wel een trucje uithalen om één en ander aan de praat te krijgen; eenmaal het toestel overtuigd is dat het geen Belgische maar Zweedse signalen ontvangt, ging het quasi vlekkeloos.

Meer info:

• Forum topic bij Tik over hoe de kanalen te vinden: http://www.tik.be/forum/viewtopic.php?f=25&t=10086
• Lijst met kabelfrequenties te downloaden bij Open Televisie Blog: http://boulder2.wordpress.com/