De eerste computers waren gemaakt met grote, dikke schakelaars en kabels. En wanneer hij een berekening deed dan ging er enorm veel stroom door al die onderdelen.

Dus… Een computer, dat is eigenlijk een soort van elektriciteit die stil staat?

De processor is het belangrijkst in de computer: hij verwerkt alles en praat met de andere onderdelen.

Dus… de processor is eigenlijk de professor van de computer?

De computer kan heel veel kleine dingen doen, maar je moet hem wel heel precies vertellen hoe het moet!

Dus… de computer is een beetje zoals een kleuter?

(Reactie van Katrien: Ja, misschien wel… Maar ook een beetje zoals jullie! )

We begonnen met een praatje over de geschiedenis van het ‘rekenmachien’, de verschillende zichtbare onderdelen van een moderne computer enzoverder. De kinderen waren meteen enorm aandachtig en enthousiast; de vragen en antwoorden vlogen heen en weer.

Nu werd het hoog tijd voor een opdracht… Op een rooster op papier moesten de klasgenoten, in groepjes van twee, met een wagentje een zelfgekozen traject afleggen. Elke verplaatsing van de wagen werd genoteerd (naar voor, naar voor, naar links, …). Nadien gingen de notities naar een andere groep en ‘bestuurden’ zo op die manier een andere auto. Slechts 1 wagen bleek een straat te weinig te rijden; al de andere kwamen aan in het frituur of de school of in 1 van de andere eindpunten.

Daarna hadden we een meer interactief moment… Verdeeld in twee groepen stuurden de leerlingen een ‘geheime boodschap’ door de klas. Die was gecodeerd volgens een tabelletje zodat, afhankelijk van het gekozen getal, sommige kinderen hun hand moesten opsteken en anderen niet. De ‘ontvangende’ groep kopieerde dan het ’signaal’ en decodeerde via dezelfde tabel het ‘geheime getal’ dat werd doorgestuurd.

Door een gebrekkige voorbereiding was deze fase vrij chaotisch en verwarrend, maar op het eind leken de meeste deelnemers het principe wel begrepen te hebben.

Nadien nam iedereen plaats in de zithoek waar elke dag ook de praatronde plaatsheeft. Gewapend met een oude (maar nog werkende) PC en een schroevendraaier toonde ik de verschillende onderdelen. Als er vragen kwamen over draadjes en stekkertjes, kon ik met succes de link leggen naar de ’speciale codes’ die de kinderen elkaar even voordien nog zelf hadden doorgestuurd. Uiteindelijk waren alle belangrijke principes aan bod geweest; enkel de werking van ‘de chip’ zelf liet ik achterwege. Uit de vragen die opborrelden bleek dat een en ander toch vrij duidelijk was overgekomen.

Als afsluiter was er nog een demo van mijn werk als programmeur… De kinderen vonden het echt extreem interessant dat de programmeur via ‘een speciale taal’ de computer precies moet vertellen wat hij moet doen… Ik had voor hen een demo projectje opgezet dat overeenkwam met de papieren oefening die ze eerder hadden gedaan, met een ‘autootje’ dat kon bewegen in vier richtingen. De kinderen mochten beslissen hoe de auto moest rijden, en ik toonde dan hoe ik dat dan aanpakte via eenvoudige programmacode. Dit zag er ongeveer zo uit:

Verplaats(Richting.Vooruit); Verplaats(Richting.Rechts); Verplaats(Richting.Vooruit, 20);

Na enig gespeel met lussen en afstanden, zou de auto dan eindelijk een mooi parcours rijden… Tot het beeld gewoon bevroor! (Ik was vergeten op tijd het venster opnieuw te laten tekenen — de auto reed zo hard dat de computer geen tijd meer had om het ons te tonen). Natuurlijk was dit de perfecte gelegenheid om het te hebben over de fouten die in alle computerprogramma’s zitten.

Als de echte afsluiter toonde ik nog een verborgen feature van de ‘auto’… Met een druk op de knop veranderde de afbeelding in een foto-met-gekke-smoel van de kinderen zelf… Een geweldig hilarische slot van een leuke en leerrijke namiddag. Voor beide partijen!

Een dikke ‘dank u!’ en ‘proficiat’ voor Katrien en haar leefgroep 7!

Toch niet dus. (Althans niet voor geboortejaren 2003 en 2004.)

Ben je geboren tussen 2002 en 2005, prijs jezelf dan gelukkig en ga er eens praten

Katrien meldt overigens dat ook oudere en jongere leerlingen niet hoeven te wanhopen, daar er in de andere jaren ook af en toe openingen zijn.

Ook in De Zondag stond een artikel, en ik heb zelf ook een paar foto’s genomen. (Zie ook de reacties op mechelen.blogt.be)

Ik heb zelf school gelopen in Freinetschool De Wip (update: nu De Klimboom in Wezemaal, van het derde tot het zesde leerjaar, en ik kan het iedereen aanbevelen. Het is een socialere, leukere en meer interactieve manier van leren. Meer info hierover vind je bij de scholen zelf.

Overigens zijn veel ‘moderne’ onderwijs technieken voor de basisscholen heel erg geïnspireerd door Freinet-ideeën. Het verschil tussen Freinet- en klassieke scholen wordt met andere woorden steeds kleiner. Als de evoluties in het klassieke onderwijs je aanspreken, dan is Freinet-onderwijs het zeker waard om te overwegen voor uw kinderen.

Toevoeging: De avond na deze blog-post zag ik op het Eén-journaal een stukje over thuis-onderwijs. In België zijn er momenteel zo’n vijfhonderd leerlingen die thuis onderwijs volgen. Er werden een aantal ouders/doe-het-zelf-leerkrachten aan het woord gelaten die het over hun beweegredenen hadden. Stuk voor stuk haalden ze problemen aan waarvoor Freinet-onderwijs een oplossing biedt:

• Op school is het niet leuk
• School is saai
• De leerstof komt van de leerkracht, niet vanuit de kinderen
• Alles is opgelegd, er is geen vrijheid en creativiteit
• Het gaat te traag; er wordt teveel herhaald
• Er is te weinig aandacht voor het sociale

Het lijkt mij dus dat de bovenstaande oproep om Freinet te overwegen zeker van toepassing is op deze zelf-leerkrachten.