Eind december werd Wouter Beke verkozen tot voorzitter van CD&V. Hij kwam ter gelegenheid met een korte reactie in het journaal.
Halverwege zijn uitleg haalde Beke even adem, net lang genoeg voor een gedachteflits bij de verwachtingsvolle kijker “… en nu nog snel het cliché over verantwoordelijkheid opnemen zeker?”. En jawel hoor, Wouter was maar wát blij dat hij nu pas helemaal voor honderd procent zijn dinges zou kunnen opnemen.

Proficiat Wouter, maar — zonder te twijfelen aan je goede bedoelingen — dit is qua uitdrukking echt een lege doos geworden — een uitgeholde en versleten lege doos bijna.

Vandaag meldt VMMa, na zeven jaar geld te hebben verdiend aan bedenkelijke belspelletjes, dat ze “hun verantwoordelijkheid opnemen” en ermee ophouden.
Niet omdat ze onethisch bezig waren of zo, oh nee hoor, het is gewoon wat lastig dat er een “maatschappelijke hetze gecreëerd is”. Ocharme.

Het ‘maatschappelijk draagvlak’ voor de belspelletjes, dat er eigenlijk nooit echt geweest is, zou nu opeens weggevallen zijn.

Wat zeggen de politici, die op zijn minst een beetje laks gebleven zijn in dezen? Die zijn nu oprecht blij dat de familiezender “zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid neemt”.

Had ik het niet gedacht!

Uiteraard wel. Er is toch vrije meningsuiting in dit land? Als een politicus mag spreken en schrijven, dan mag hij toch ook eigen opnames verspreiden?

Wel, niet helemaal. Hij of zij mag opnames verspreiden op cassettes of CDs, maar niet via internet. Dat laatste wordt door de wetgeving (of was het de rechterlijke macht?) namelijk beschouwd als een uitzending.

Op zich is dat geen probleem natuurlijk, ware het niet dat het om vrij oude wetgeving gaat, die deels gebaseerd is op veronderstellingen die in de digitale wereld simpelweg niet meer van toepassing zijn.

Zoals Luc Van Brakel schreef, zijn de beperkingen op het ‘recht op uitzenden’ er gekomen omdat er nu eenmaal weinig radio- en tv-frequenties zijn; deze mogen dan ook niet gemonopoliseerd worden door mensen uit één politieke strekking.

Dat deze gedachtengang ook gevolgd wordt op het internet, is een spijtige zaak. Want schaarste aan zendkanalen is er hoegenaamd niet: Élke website is op zichzelf eigenlijk al te beschouwen als een zendstation. De huidige regels, met hun huidige interpretatie, zijn dan ook een onnodige beperking van de vrije meningsuiting en schieten hun doel totaal voorbij.

Zoals in Nederland wordt aangetoond, zijn politieke podcasts verre van schadelijk voor de samenleving. Waarom zou je ze dan verbieden?

Bovendien is het een stukje wetgeving dat, voor zover het afwijkt van de Europese regels, vrij makkelijk te omzeilen is door vanuit het buitenland ‘uit te zenden’ (zoals o.a. VT4 jarenlang demonstreerde). Dat maakt het alles samen niet alleen een slechte wet, maar nog eens eentje zonder slagkracht.

Afvoeren!

Ik ben ik zeer te spreken over dit werk. Het verschaft verhelderend inzicht in de huidige (Nederlandse) wetgeving die van toepassing is op het internet, en daarmee ook meteen op een aantal belangrijke evoluties in de digitale leefwereld van vandaag. Het boek is goed geschreven, met duidelijke uitleg die niet té juridisch is maar wel correct blijft.

De auteur is zelf een vooraanstaand advocaat gespecialiseerd in internet-zaken (hij verdedigde onder andere Kazaa), en is niet te beroerd om op belangrijke punten zijn — goed gefundeerde — mening te geven. Hierbij worden de politieke en maatschappelijke aspecten van de wetgeving niet geschuwd. Aan het eind van elk hoofdstuk volgt telkens nog een interview, wat vaak interessant is en voor een persoonlijke toets zorgt.

Als negatief punt kan ik opmerken dat de auteur Nederlander is, of (correcter) dat ikzelf Belg ben. De situatie in Nederland (in Europa toch een pioniersland wat internet betreft) wordt duidelijk uit de doeken gedaan, maar helaas voor de Belgische lezers worden er geen aanknopingspunten geboden naar de situatie in België. Dit kunnen we de heer Alberdingh Thijm — tenslotte een advocaat in Nederland — bezwaarlijk kwalijk nemen, maar toch blijft de Belgische lezer hier en daar op zijn honger zitten.

De opmaak en afwerking zijn dan weer uitstekend; al was er heel zelden ook een zinsconstructie die na een mooie bocht op een muurtje uitgaf (iets waar ik meer dan gemiddeld gevoelig voor ben, moet ik toegeven). Overigens wel een zeer knappe cover voor een juridisch boek!